برای تجلیل از روز زن، تنها تحفه دادن کافی نیست!

تاریخ انتشار: ۱۷ حوت ۱۳۹۰ - ساعت ۰۱:۰۸

معصومه محمدی -‌ رییس مؤسسه‌ی اجتماعی‌‌ـ‌فرهنگی «تساوی»

مبارزه با تبعیض‌های پیاپی به تلاش‌هایی دسته‌جمعی جوانان، رشنفکران و نهادهای مدنی و حمایت دولت نیاز دارد.

هشتم مارچ (روز جهانی زن) در حالی از سوی نهادهای دولتی، سازمان‌های مدافع حقوق زنان و نهادهای مدنی تجلیل می‌شود که هنوز زنان زیادی در نقاط دوردست کشور در مورد این روز هیچ گونه معلوماتی ندارند و شمار دیگری از آن‌ها در ولایات مختلف با مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم می‌کنند.

تحقیر، توهین، رفتارهای خشونت‌بار با آن‌ها آن قدر معمول شده است که در جامعه یک امر عادی به نظر می‌رسد و کسی آن را به عنوان یک معضل به رسمیت نمی‌شناسد. دلیل اصلی این امر هم تسلط «فرهنگ مردسالاری دیرپا» بر فضای خانواده‌ها و اجتماعات قومی و محلی است.

نکوداشت از روز هشتم مارچ در افغانستان بیشتر وِجهه‌ی نمادین یافته و تنها به تحفه دادن به زنان و توجه به مسایل زنان در محدوده‌ی زمانی یک روز خلاصه شده است. در حالی که مشکلات زیادی که امروز زنان افغانستانی با آن روبرو اند، بیشتر و جدی‌تر از آن است که این گونه تجلیل‌های نمادین بتواند آن را پایان و یا کاهش دهد.

مشکلات کنونی فراراه زنان افغانستان ریشه در سنت چندین سده‌ی این کشور دارد که بر جامعه‌ی مردسالار آن سیطره داشته است و این سبب پیچیدگی و چندوجهی شدن آن گردیده است که مبارزه با آن‌ نیز به یک راهکار فراگیر و همه‌جانبه نیاز دارد؛ راهکاری که عرصه‌های فرهنگ، سیاست، اجتماع و اقتصاد را در برگرفته و تبعیض‌زدایی را در تمام این عرصه‌ها به طور متوازن و همزمان به پیش ببرد.

نکوداشت از روز هشتم مارچ در افغانستان بیشتر
وِجهه‌ی نمادین یافته و تنها به تحفه دادن به زنان و
توجه به مسایل زنان در محدوده‌ی زمانی یک روز
خلاصه شده است.

در عرصه‌ی فرهنگ ضروری است تا با رسم‌ها و عادت‌های تبعیض‌آمیز به گونه‌ای مبارزه شود که مخالفان حقوق زنان نتوانند آن را مبارزه با اسلام و دستورهای آن جلوه داده و از این سوء تعبیر، برای ناکامی روند تأمین حقوق زنان استفاده کنند. همچنین گسترش سواد در میان زنان و بالارفتن آگاهی‌ آنان، از مواردی است که

می‌تواند به تطبیق برنامه تبعیض‌زدایی از سطح جامعه کمک کند.

در عرصه‌ی سیاست نیز باید مشارکت زنان در زیر شاخه‌های مختلف سیاسی از جمله حکومت‌داری مورد توجه بیشتر قرار گیرد و از حالت نمادین و درصدی محور» برآید. این کار وقتی امکان‌پذیر است که دانش و مهارت‌های زنان در زمینه‌ی حکومت‌داری افزایش یابد و کار زنان در این عرصه، از حالت نمادین نجات یافته و دارای ارزش واقعی شود.

از جهتی دیگر، تحولات سیاسی نباید دستاوردهای اندک سال‌های گذشته را از صحنه دور براند. به طور مثال، در روند مذاکره با مخالفان، نادیده گرفتن حقوق زنان و معامله بر سر دستاوردهایی که با تلاش و فداکاری‌های زیاد در طول 10 سال گذشته به دست آمده است، یکی از خطرات جدی فراراه تبعیض‌زدایی از جامعه به شمار می‌رود.
در عرصه‌ی قانون نیز لازم است تا قوانین کشور به صورت سلسله‌مراتبی (از بالا به پایین) در راستای دستورهای قانون اساسی و معاهدات بین‌المللی مربوط به حقوق زنان که افغانستان به آن‌ها پیوسته است، اصلاح شده و اجرایی گردد.

در عرصه‌ی اجتماع نیز حمایت از نهادهای مدافع حقوق زن و نهادهای مدنی و گسترش فعالیت‌ها در سطح روستاها و ولسوالی‌های دوردست کشور و تخصیص بودجه و توجه جدی دولت و نهادهای بین‌المللی از اقدامات مورد نیاز برای بهبود وضعیت زنان افغانستانی به شمار می‌رود.

هرگونه تلاشِ پروژه‌ای و کوتاه‌مدت برای تطبیق تساوی جنسیتی، همان طور که در 10 سال گذشته دیده شد، نمی‌تواند از بی‌عدالتی‌ها و تبعیض‌های پیاپی، چیزی کم کند، بلکه دست‌یابی به حقوق برابر، نیاز به یک روند طولانی‌مدت در بستری آرام و بدون هیاهو دارد.

عرصه‌ی اقتصاد، عرصه‌ای است که کمتر به آن توجه شده است. خودکفایی اقتصادی زنان و عملکرد زن به عنوان یک فعال اقتصادی که می‌تواند به اقتصاد خانواده کمک کند، خود به خود شرایطی را مهیا می‌کند که تبعیض بر زنان را کاهش می‌دهد. بنا بر این، تلاش برای شاغل‌سازی زنان یکی از راه‌های مؤثر و طبیعی در راستای رعایت حقوق زنان کشور است.

سخن پایانی

مبارزه‌ی وسیع با بی‌عدالتی و تبعیض‌های پیاپی و نهادینه‌شده در جامعه‌ی افغانستان بسیار دشوار است و هرگونه تلاشِ پروژه‌ای و کوتاه‌مدت برای تطبیق تساوی جنسیتی، همان طور که در 10 سال گذشته دیده شد، نمی‌تواند از این مشکلات، چیزی کم کند، بلکه دست‌یابی به حقوق برابر، نیاز به یک روند طولانی‌مدت در بستری آرام و بدون هیاهو دارد؛ بستری که بیشتر عمل‌گرایانه باشد، نه تبلیغاتی. همچنین این مبارزه نیاز به فداکاری زنان و مردان مبارز، تلاش‌های دسته‌جمعی جوانان و روشنفکران، هماهنگی نهادهای مدنی و حمایت دولت و نهادهای دولتی دارد.

http://www.bamdad.af/dari/story/1654

Symbolic Celebration of Women’s Day Cannot Cure Problems of Afghan Women

By: Masoma Mohammadi, Director of the Equality Social and Cultural Organization

http://www.bamdad.af/english/story/1659

The achievements gained over the past decade in the field of women’s rights should not fall victim to political bargaining.

While the majority of Afghan women are facing tremendous obstacles and hardships across the country, the Afghan government, civil society and women’s advocacy organizations are celebrating March 8th in recognition of International Women’s Day in Afghanistan

Violence, verbal abuse and offensive behavior against women are common practices in Afghan society and yet no one recognizes them as extremely harmful to women. The main reason for such practices is the “sustained domination of men” over their families and in society

March 8th is symbolically celebrated in Afghanistan to shed a little light on the problems of women for one day and to give them a few gifts. But, while Afghan women are facing far more serious problems, such symbolic celebrations cannot remedy their pain or root out the underlying problems of discrimination and abuse.

Overcoming women’s problems and ensuring gender equality demand long-term investments.  Such a process requires joint efforts from honest men and women, members of the younger generation and open-minded people

ادامه نوشته

نوشته ای درباره سحرگل که در روزنامه هشت صبح به چاپ رسید

پس از نشر گزارش تکان‌دهنده‌ی خشونت علیه یک بانوی جوان در ولایت بغلان، این موضوع یکی از موضوعات مهم و مورد بحث در اجتماعات مختلف شده است. به‌راستی که دیدن تصاویر و شنیدن آنچه بر سحرگل گذشته است، دل هرانسان را به در می‌آورد و متاثر می‌سازد.

هرچند در این روزها صدها تن با سحرگل احساس همدردی می‌کنند و دولت‌مردان و زنان سرشناس هم در تقبیح این واقعه سخن می‌زنند؛ اما، آیا به‌راستی همدردی و تقبیح این حادثه کافی است؟ چه ضمانتی وجود دارد که این واقعه، مانند وقایع قبلی، برای چند روزی در سطح رسانه‌ها مطرح شود و بالاخره با بهبود زخم‌های سحرگل و بهتر شدن وضعیت صحی او، همه‌چیز به فراموشی سپرده نشود؟

آیا سحرگل همه خشونت‌هایی را که در حق او اعمال شده است، فراموش خواهد کرد؟

آیا برای بهبود وضعیت روحی او، تلاشی صورت خواهد گرفت؟

بعد از همه‌ی این حوادث، از او، برای زندگی در یک فضای امن و سالم، زندگی حمایت خواهد شد؟

آیا عاملان این قضیه، در شفافیت کامل و محضر قانون، به جزای اعمال‌شان خواهند رسید؟

همه‌ی این‌ها، سوالاتی‌اند که باید از مسوولان امور و نهادهای مدافع حقوق زنان پرسیده شوند. نباید به این واقعه دل‌خراش که برای این بانوی جوان اتفاق افتاده است، به دید یک واقعه فردی نگریست. سحرگل نماد مظلومیت صدها و حتا هزاران زن افغانی است که از آغازین لحظات زندگی، به جرم زن بودن، محکوم به سپری‌کردن زندگی غیرانسانی هستند.

باوجود مصرف هزینه‌های هنگفت توسط دولت، وزارت امور زنان، نهادهای جامعه مدنی و موسسات خارجی و داخلی مدافع حقوق زن، هنوز زنان افغان با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کنند.

هرچند پیشرفت قابل ملاحظه‌ای در گزارش‌دهی از وضعیت زنان صورت گرفته است، اما اقدامات موثر و عملی در افزایش آگاهی مردم از حقوق زنان، درنظرگرفتن تدابیر کوتاه‌مدت و درازمدت برای کاهش و محو خشونت علیه زنان صورت نگرفته است.

فعالیت‌های اجراشده، به‌صورت مقطعی و متمرکز برشهرهای مرکزی و نقاط قابل دسترس بوده‌ است. درحالی‌که اجرای فعالیت‌ها به‌صورت مداوم، ارزیابی از فعالیت‌ها برای اجرای مجدد تمرکز بر ارایه خدمات آگاهی‌دهی به مردم در مناطق دوردست کشور، جلب همکاری صادقانه و متعهدانه مسوولان حکومتی، بزرگان قومی، علما و متنفذان برای محو خشونت جسمی و روانی علیه زنان، می‌تواند زمینه را برای موثر بودن فعالیت‌ها و دستیابی به اهداف در نظرگرفته فراهم کند.

از سویی دیگر، یکی از نگرانی‌های نهادهای جامعه مدنی و فعالان حقوق زن، این است که دست‌آوردهای چند‌ساله در راستای حقوق زنان نباید قربانی مذاکرات صلح و برنامه‌های سیاسی شود.  واضح است که اگر دولت افغانستان موضوع حفظ دست‌آوردهای چند‌ساله در زمینه حقوق زنان را در مذاکرات با مخالفان مسلح دولت در نظر نگیرد و بر بهبود وضعیت زنان و انکشاف وضعیت آنان تاکید لازم نکند، فعالیت‌هایی که تا کنون برای بهبود وضعیت سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی زنان صورت گرفته‌ است، بدون نتیجه خواهد ماند.

پس ادارات دولتی، پارلمان افغانستان، کمیسیون مستقل حقوق بشر و نهادهای مدافع حقوق زنان، با درنظرداشت شرایط حساس کنونی، باید تلاش‌های‌شان را برای حل مشکلات زنان افغان، دسترسی آنان به حقوق اولیه انسانی در سطح خانواده و اجتماع، مطابق با قانون اساسی کشور و فراهم کردن زمینه‌های لازم برای آینده‌ی روشن دختران این سرزمین منسجم کنند و در هماهنگی با هم، برنامه‌های کوتاه‌مدت و درازمدت را به شیوه موثر به اجرا دربیاورند.

واقعه‌ی تاسف‌آور سحرگل، در حقیقت، زنگ خطری است برای دولت افغانستان و همه نهادهایی که شعار دفاع از حقوق زنان را سرداده‌اند. ضروت تلاش برای نجات صدها زنی که مانند سحرگل زندانی عنعنات نادرست، تعصبات و افکار نادرست غیرانسانی هستند، به شدت محسوس است؛ تلاش برای نجات زنانی‌که شاید هیچ‌گاه، کسی از زندگی آنان باخبر نشود.

در کشف این قضیه، نباید از نقش مهم مردم محل و کسانی که این قضیه را به پولیس گزارش داده‌اند، چشم‌پوشی کرد. تقدیر از چنین افرادی که با شنیدن صدای وجدان‌شان، احساس مسوولیت می‌کنند و برای نجات زندگی یک زن، اقدام کرده‌اند، می‌تواند در تشویق مردم و ترویج فرهنگی مسوولیت‌پذیری موثر باشد.  افزایش آگاهی مردم از حقوق فردی و اجتماعی زنان، به حیث بخش مهمی از پیکر خانواده و جامعه، باعث خواهد شد تا نسبت به چنین موضوعاتی، بی‌تفاوت نباشند و گزارش‌دهی از چنین مواردی را نه تنها دخالت در امور شخصی و فامیلی دیگران ندانند بلکه وظیفه فردی خویش بدانند و در انعکاس و رسیدگی قانونی به این موارد، حکومت، جامعه مدنی و نهادهای فعال حقوق زنان را حمایت کنند.

پیگیری جدی قضیه سحرگل و انعکاس آن از طریق رسانه‌ها، اطمینان از بهبود وضعیت صحی و روانی او، فراهم‌آوری زمینه تحصیل و حضور او در جامعه و شروع زندگی در یک فضای امن و سالم نیز از اقدامات مورد نیاز بعدی برای حمایت از بانوی جوانی است که مورد شدیدترین خشونت‌های جسمی و روانی قرار گرفته است.

در صورتی‌که حمایت‌های لازم در پیگیری این موضوع صورت نگیرد و هم‌چون موارد دیگر به فراموشی سپرده شود، بدون شک فعالیت‌های دولت و نهادهای جامعه مدنی در راستای بهبود وضعیت زنان و محو خشونت علیه زنان، زیر سوال خواهد رفت و مردم و جامعه جهانی به روند دفاع از حقوق زنان در افغانستان به دیده شک خواهند نگریست.

نشر پیام موسسه تساوی در اخبار رادیو آزادی

«قضیهء سحرگل نباید به فراموشی سپرده شود»

13.10.1390

موسسه اجتماعی- فرهنگی تساوی، خواهان گرفتاری عاملین شکنجه خانم سحر گل شده است.

این موسسه دیروز با نشر اعلامیه ی گفت که قضیه ی سحر گل زنگ خطر برای دولت و نهاد ها مدافع حقوق زنان است.

این موسسه همچنان گفته که قضیه سحر گل نباید مانند وقایع قبلی به دست فراموشی سپرده شود.

وزارت داخله از بازداشت دو تن از عاملین این قضیه خبر داده و همچنان گفته است که عملیات به هدف بازداشت تمام عاملان شکنجه ی خانم سحرگل ادامه دارد.

سحر گل حدود یک هفته پیش توسط نیروهای پولیس از چنگ فامیل شوهر اش که او را برای حدود شش ماه تحت شکنجه قرار داده بودند، نجات داده شد.

واقعه سحرگل زنگ خطری برای دولت و نهادهای مدافع حقوق زنان !

پس از نشر گزارش تکان دهنده خشونت علیه یک بانوی جوان در ولایت بغلان توسط رسانه ها ، این موضوع یکی از  موضوعات مهم و  مورد بحث در اجتماعات مختلف گردید.واقعه تلخی که  دل هرانسانی را به در آورده و  متاثر میسازد.هرچند در این روزها صدها تن با سحرگل  احساس همدردی میکنند، دولتمردان و زنان سرشناس هم در تقبیح این واقعه سخن میزنند. اما آیا به راستی همدردی و تقبییح این حادثه کافی است ؟  چه ضمانتی وجود دارد که این واقعه نیز مانند وقایع قبلی برای چند روزی در سطح رسانه ها مطرح شود ، همه اظهار همدردی کنند ،   محکوم کنند ، تقبیح کنند ، امیدوار باشند که عاملین این قضیه به پنجه  قانون سپرده شوند و بالاخره با بهبود زخمهای تن سحرگل و برگشتن وضعیت صحی او همه چیز به فراموشی سپرده  نشود ؟

نباید به این  واقعه دلخراشی که برای این بانوی جوان اتفاق افتاده است به دید یک واقعه فردی نگریست .  سحرگل نماد مظلومیت صدها وحتی هزاران زن افغانی است که از آغازین لحظات زندگی تا آخرین لحظات به جرم زن بودن محکوم به  سپری کردن زندگی غیرانسانی هستند.

باوجود به مصرف رسیدن هزینه های هنگفت توسط دولت ، وزارت  امور زنان ، کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان ، نهادهای جامعه مدنی و موسسات خارجی و داخلی مدافع  حقوق زنان ، هنوز زنان افغان با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم کرده و با چالشهای عمده ای در زندگی خود روبرو هستد.

واقعه تاسف آور سحرگل در حقیقت  زنگ خطری است برای  دولت  افغانستان و همه نهادهایی که شعار دفاع از حقوق زنان را سرداده اند. ضرورت تلاش برای نجات صدها زنی که مانند سحر گل زندانی عنعنات نادرست ، تعصبات و افکار نادرست غیر انسانی هستند به شدت محسوس است . تلاش برای نجات زنانیکه شاید هیچگاه کسی اززندگی آنان باخبر نشود .

 

موسسه اجتماعی فرهنگی تساوی به عنوان یکی از نهادهای مدافع حقوق زنان و فعال در عرصه انکشاف وضعیت سیاسی – اجتماعی –فرهنگی و اقتصادی زنان خواهان  پیگیری جدی قضیه  خشونت جسمی و روحی  علیه سحرگل  و انعکاس آن از طریق رسانه ها ، اطمینان از  بهبود وضعیت صحی و روحی او ، فراهم اوری زمینه تحصیل و حضوراو در جامعه ، حمایت  دوامدار برای شروع زندگی در یک فضای امن و سالم  میباشد.در صورتیکه حمایتهای لازم در پیگیری این موضوع صورت نگیرد و همچون موارد دیگر به فراموشی سپرده شود بدون شک  فعالیتهای دولت و نهادهای جامعه مدنی در راستای بهبود وضعیت زنان و محو خشونت علیه زنان زیر سوال خواهد رفت و مردم و جامعه جهانی به روند دفاع از حقوق زنان در افغانستان به دیده شک خواهند نگریست.

موسسه اجتماعی – فرهنگی تساوی ESCO

 

گزارش آژانس بست از لوی جرگه سنتی

 خواست های یک طرفه در لویه جرگه

 

26 عقرب 1390 خورشیدی

اعضای لویه جرگه می گویند که خواست های امریکا در پیمان ستیراتژیک برای این اعضا مشخص نشده است.
در دومین روز لویه جرگه کمیته های کاری جرگه روی پیمان ستیراتژیک در حالی بحث و گفتگو نمودند که مواد پیمان به دسترس هیچ یک از کمیته ها قرار نگرفته است.
اعضای لویه جرگه که به چهل کمیته کاری تقسیم شده اند امروز روی موضوع پیمان ستیراتژیک گفتگو نمودند.
به گفته این شرکت کننده گان، در این گفتگوها تنها آجنده های که در آن خواست دولت افغانستان از امریکا بوده به دسترس این اعضا قرار گرفته است.
محمد صادق یوسفی عضو شورای ولایتی ولایت غور و عضو لویه جرگه می گوید که امروز روی موضوعی مبهم، بحث و گفتگو صورت گرفته است.
او با انتقاد از این روش گفت:«متن پیمان ستیراتژیک از این اعضا پوشیده نگهداشته شده، مسؤولین از کمیته ها خواسته تا در رابطه به پیمان استیراتیژیک مشوره دهند، در حالی که مردم نمی دانند که متن پیمان چی است و در آن خواست های امریکا چی می باشد.»
 او می افزاید که اعضای جرگه زمانی می توانند مشوره دهند که آجندای پیمان برای آنان مشخص و واضح باشد.
در همین حال معصومه محمدی یکی از اعضای لویه جرگه، از روند پشرفت کار کمیته ها اظهار خوشبینی نموده می گوید که اعضای جرگه به طور آزادانه پشنهادها و خواست های شان را مطرح ساختند. به گفته وی خلاصۀ مواد پیمان استیراتیژیک در اختیار اعضا قرار گرفته است. او می گوید که این متن نهایی نبوده اما چکیدۀ آن که در اختیار اعضای لویه جرگه بوده مورد بحث قرار گرفته است.
آذرخش حافظی رییس یکی از کمیته های چهل گانۀ لویه جرگه می گوید که متن کامل پیمان به دلیل زیاد بودن آن به دسترس مردم قرار نگرفته اما در مورد آن توضیحات داده شده است. به باور وی هدف امریکا از امضای پیمان این است تا افغانستان بار دیگر به میدان منازعه تبدیل نشود.
حاجی فضل محمد یکی دیگر از اعضای جرگه خواهان متن کامل پیمان ستیراتژیک شده و از مسؤولین لویه جرگه می خواهد تا محتوای این پیمان را به طور شفاف در دسترس اعضای جرگه قرار دهد. او می گوید که تا هنوز خواست های امریکا در این پیمان مبهم بوده و هیچ معلوم نیست که دراین پیمان از مردم افغانستان چی می خواهند.
در همین حال صفیه صدیقی سخنگوی برگزاری کمیسیون لویه جرگه می گوید که خواست امریکا دراین پیمان محرمیت دارد و حکومت امریکا نمی خواهد خواست های شان را در این پیمان افشا کند.
این درحالی است که قرار است پیمان ستیراتژیک ده ساله میان افغانستان و امریکا به امضا برسد.

اسدالله پژمان - کابل

 

 

گزارش آژانس بخدی :

ده خبرنگار زن که دوره آموزشی خبرنگاری چند رسانه ای را در موسسه فرهنگی – اجتماعی موسوم به "تساوی" سپری کرده، اسناد فراغت خود را بدست آوردند.
این خبرنگاران به مدت سه ماه دوره های فشرده آموزش خبرنگاری را در این موسسه سپری کردند.
خانم معصومه "محمدی" مسئول موسسه تساوی، هدف از برگزاری این دوره آموزشی را تلاش در راستای گزارش دهی بیشتر از وضعیت زنان و حضور پر رنگ بانوان در رسانه ها خواند.

محفل فراغت این خبرنگاران در موسسه تحصیلات عالی کاتب در شهر کابل برگزار شد و مبارز راشدی معین وزارت اطلاعات و فرهنگ، برخی از مسئولان رسانه ها، شماری از استادان پوهنتون ها و محصلان در این محفل حضور داشتند.
زهرا سپهر يکي از استادان اين دوره آموزشي می گوید شرکت کنندگان این دوره در طول دوره آموزشی، با مهارت هاي مختلفي که خبرنگار را قادر مي سازد تا براي رسانه هاي مختلف چاپي، اينترنتي، ديداري و شنيداري گزارش و خبر تهيه کند، آشنا شده اند.
موسسه اجتماعي – فرهنگي تساوي يک نهاد غيردولتي است که در راستای بهبود وضعيت اجتماعي – فرهنگي به ویژه خانم ها فعالیت دارد.
مبارز راشدی معین وزارت اطلاعات و فرهنگ، رشد رسانه ها در طول ده سال اخیر در کشور را چشمگیر خواند و تایید کرد که افغانستان در هیج حوزه دیگر به تناسب رسانه ها دستاورد نداشته است.
آقای راشدی گفت: "رسانه ها بايد مخاطبين شان را راضي و اطمينان و اعتماد آنان را جلب کنند.
کشتارگاه خبرنگاران
خبرنگاران در افغانستان هر از گاهی مورد حمله طالبان و در برخی مواقع دولت افغانستان قرار می گیرد.
اخیرا کمیته گزارشگران بدون مرز، افغانستان را بزرگترين کشتارگاه روزنامه نگاران نامیده است.
گفته می شود که در طول چند سال اخیر ده ها خبرنگار جان خود را در هنگام پوشش رویداد از دست داده اند.

گزارش سایت موسسه تحصیلات عالی کاتب

محفل فراغت دوره آموزش خبرنگاری برای بانوان برگزار شد

 

محفل فراغت دوره آموزش خبرنگاران برای بانوان در سالن اجتماعات مؤسسه تحصیلات کاتب روز پنجشنبه 14میزان از طرف موسسه فرهنگی اجتماعی تساوی و با حضور معاون فرهنگی وزارت اطلاعات و فرهنگ، معاون علمی تدریسی دانشگاه کاتب  و فارغین دوره خبرنگاری با شرکت اساتید و دانشجویان و مهمانان برگزار گردید. اجراء و مدیریت این محفل که توسط خانم مریم کسری صورت می گرفت از اولین سخنران این محفل خانم معصومه محمدی رییس موسسه فرهنگی اجتماعی تساوی برای افتتاح محفل و ارائه گزارش دعوت بعمل آوردند. خانم محمدی ضمن خیرمقدم و خوش آمد گویی بحضور مهمانان گرامی ؛ معلومات مختصری را در مورد برنامه محفل فراغت خبرنگاران ارائه نمود. ایشان با تاکید بر اینکه مؤسسه فرهنگی اجتماعی تساوی یک نهاد غیر دولتی فعال در امور زنان و با هدف ارائه خدمات سیاسی و فرهنگی و آموزش برای شهروندان بخصوص برای بانوان ایجاد شده است،بیان نمود موسسه فرهنگی اجتماعی تساوی که با همکاری جمعی از جوانان در راستای ارائه خدمت به شهروندان فعال شده اهداف شان را چنین بیان داشتند:
دسترسی تساوی به حقوق شهروندی و حقوق زنان از مهمترین اهداف ماست و اولین قدمی که در این راستا برداشته شد برگزاری دوره آموزش سه ماهه خبرنگاری برای خانم ها بود که امروز شاهد فراغت ده نفر از این عزیزان هستیم که بتواند مشکل زنان را که بیشتر از مشکلات مردان است، منعکس نموده و به گوش دیگران برسانند.مشکلاتی چون عدم تخصص، مشکل امنیت و کمبود خبرنگاران زن در مرکز و ولایات را می توان از مشکلات زنان یاد آوری نمود که موسسه تساوی را وادار نمود که با تربیت خبرنگاران زن کوشش نماید که در راستای گسترش آزادی بیان فعالیت نمایند. ایشان در پایان سخنان شان ضمن تشکر از همه نهاد های فعال که در امور زنان فعالیت دارند،  مخصوصا وزارت زنان ،کمیسیون مستقل حقوق بشر و باقی نهاد تقاضا و درخواست نمودند که موسسه تساوی را برای پیشبرد اهداف شان مورد حمایت قرار دهند.
سخنران بعدی جلسه جناب آقای مبارز معاون فرهنگی وزارت اطلاعات و فرهنگ بود که سخنان شان را پیرامون وضعیت مطبوعات در کشور آغاز نمودند. جناب آقای مبارز با بیان اینکه موسسه تساوی و زحمات خانم معصومه محمدی امروز مارا در این محفل گردهم جمع کرده و خبر بسیار مسرت بخش برای همگی ما مخصوصا وزارت اطلاعات و فرهنگ و شخص بنده که عرصه کاری بنده است فراغت ده نفر خبرنگار خانم که اصول و اساسات خبر نگاری را در یک کورس و دوره آموخته و بعد از این می خواهند وارد عرصه رسانه و ایفای وظیفه نماید. ایشان با یادآوری این نکته که در ده سال حرکت نو افغانستان؛ مهمترین عرصه و پیشگام ترین عرصه عرصه ای رسانه هاست ، و اگر در کشور ما شاهد رشد و توسعه باقی زمینه ها و نهاد به اندازه رشد رسانه می بودیم، ما شاهد کشور آباد و توسعه یافته بودیم.در حال حاضر کثرت رسانه ها و توسعه آن چشم گیر و بطور کل رضایت بخش است که ما 12 آژانس خبری داریم که به تمام تحولات موجود در کشور را به طور شبانه روزی در اسرع وقت با کمال امانت و آزادی به دنیا میرساند و ایشان یاد آور شد که از میان 150 رادیو فعال در کشور 130 رادیو در بخش خصوصی فعال است. ایشان اظهار امیدواری نمود که بجای کورسهای کوتاه مدت کشور افغانستان شاهد مراکز آکادمیک دراز مدت در سطح لیسانس، ماستر و داکتری پذیرای نیازمندیهای رسانه ها باشند. رسانه ها باید مخاطبین شان راضی و اطمینان و اعتماد آنان را جلب نمایند و در پایان تاکید نمود که وای بحال آن روزی که با کارهای غیر مسلکی مخاطبین خود را ناراضی نموده و احساس کنند که بجای خدمت برای آنان خیانت مرتکب می شویم.
سومین سخنران محفل جناب آقای داکتر عارفی معاون علمی تدریسی دانشگاه کاتب بود که ضمن خیر مقدم و شادباش به حضور مهمانان و فارغین دوره خبرنگاری با موضوع نقش و جایگاه رسانه در جامعه چنین اظهار نمود: نقش و جایگاه رسانه در جامعه ای در حال رو به گزار و در حال توسعه بسیار حیاتی است، رسانه ها بعنوان یک رکن اساسی در جهت پیشرفت و کمک به نهادهای اجتماعی دیگر و نهاد های سیاسی در جهت پیشبرد قافله ای رو به انکشاف جامعه ؛ تاثیر گزار است، مخصوصا اگر رسانه آن نقشی را که به ان محول شده بطور درست و جدی به آن عمل نماید.
جناب آقای داکتر عارفی در ادامه سخنان خویش به سه وظیفه و نقش رسانه چنین یاد آوری نمود:
الف: ارتقاء سطح معلومات و آگاهی شهروندان از مهمترین وظایف رسانه است چون تمام سیاست گذاری ها ، برنامه ریزی ها و کاستی ها بستگی دارد به معلومات و اطلاعات که بعنوان نقش کلیدی در جامعه مطرح است.
ب : فرهنگ سازی یکی دیگر از نقش های کلیدی رسانه هاست که در جهت دهی افکار عامه بعهده دارد ، رسانه ها که باور ها را می سازد و شکل می دهد و حتی می تواند نقش تخریبی داشته باشند.
ج: یکی دیگر از نقش های رسانه نقش سیاسی آن است که می تواند یکی از ابزار قوی برای نظارت رفتار دولت مداران بعنوان گروه فشار عمل نماید و برنامه های آنان را زیر سوال ببرد.
در یک کلام رسانه می تواند هم سیاست ما باشد و هم فرهنگ ما و هم تاریخ ما باشد ، و یک خبر نگار زمانی می تواند موفق باشد و شایسته تقدیر باشد که نقش خود را در این سه عرصه بخوبی ایفاء نماید.
آخرین سخنران محفل آقای فهیم صابر به نمایندگی از دفتر نی بود که به ایراد سخن پرداخت و محفل با اعطای سند خبرنگاری به ده تن از فارغین دوره خبرنگاری به پایان رسید.
قابل یاد آوری است که این محفل از طرف موسسه فرهنگی اجتماعی تساوی و با حمایت موسسه تحصیلات عالی کاتب، خانه فرهنگ افغانستان و اطاق فکر افغانستان برگزار گردید.
گزارش از : م - مصباح

 

گزارش آژانس پژواک :

 

بر افزايش برنامه هاى آموزشى خبرنگارى براى زنان تاکيد شد

by زرغونه صالحى on Oct 6, 2011 - 17:35

شهر کابل (پژواک،١٤ميزان٩٠): رقم خبرنگاران زن در ولايات، نسبت به مرکزکم بوده و به برنامه هاى آموزشى بيشتر براى رفع اين معضله نياز است.

اين مطلب را معصومه محمدى مسوول موسسه اجتماعى- فرهنگى تساوى، امروز(١٤ميزان) در محفل فراغت ١٠ تن از ژورنالستان، از برنامۀ سه ماهه آموزشى خبرنگارى در کابل بيان داشت.

موسسۀ اجتماعى- فرهنگى تساوى، يک نهاد غيردولتى درامورزنان بوده و يکسال قبل تاسيس گرديده است.

مسوول اين موسسه، بر موجوديت خبرنگاران زن درجامعه تاکيد نموده، گفت که خبرنگاران زن به خصوص درعرصۀ گزارشدهى دربخش زنان، نقش عمده را بازى مى کنند؛ چونکه ميتوانند مشکلات زنان را بهتر وخوبتر منعکس سازند. 

وى افزود که آنان دراين برنامه، ده تن از محصلين و دختران خبرنگار را در برنامۀ آموزشى سه ماهۀ فن گزارش نويسى در بخش زنان، عکاسى و ويبلاک نويسى آموزش داده اند.

محمدى گفت: با آنکه آمار دقيق از خبرنگاران زن، درسطح کشور وجود ندارد؛ اما معلوم ميشود که رقم خبرنگاران زن در ولايات، بسيار کم است.

 منبع،  گفت که درنظردارند همچو برنامه هارا در ولايات نيز روى دست بگيرند.

آمار دقيق از خبرنگاران زن درسطح کشور وجود ندارد؛ اما حفيظ الله بارکزى رييس اتحاديۀ ژورنالستان و خبرنگاران افغان گفت که درنزد آنان، ٨٢٥ خبرنگار و نويسندۀ زن درمرکز و ولايات کشورثبت و راجسترمى باشد.

وى نيز به راه اندازى برنامه هاى آموزشى براى خبرنگاران تاکيد نموده، به آژانس خبرى پژواک گفت که زنان خبرنگار درکشور، نياز به همچو برنامه هاى آموزشى دارند.

دين محمد مبارز راشدى معين نشراتى وزارت اطلاعات و فرهنگ که در برنامۀ امروزى شرکت داشت، نقش زنان را درعرصۀ خبرنگارى مهم خواند و افزود که زنان، در بخش خبرنگارى نسبت به بخش هاى ديگر، موفق اند و نياز است که براى موفقيت هاى بيشتر آنان، برنامه هاى آموزشى در کشور افزايش داده شود.

وى نيز گفت که رقم زنان ژورنالست در ولايات، به نسبت ناامنى ها و مشکلات فرهنگى و اجتماعى، کم است و نياز به راه اندازى همچو برنامه ها در ولايات نيز مى باشد.

راشدى اظهار اميدوارى کردکه برنامه هاى آموزشى طويل المدت براى تربيۀ خبرنگاران زن، روى دست گرفته شود. 

مريم صافى محصل سال اول پوهنځى روانشناسى پوهنتون کابل که دراين برنامه، فن خبرنگارى را آموخته است  گفت: ((به خبرنگارى علاقۀ زياد داشتم و ميخواهم که از اين بعد، گزارش هايى دربخش زنان را تهيه کنم.)) 

وى از ساير خبرنگاران زن خواست که در بخش زنان، گزارش تهيه نمايند.

فرشته متعلم صنف ١١ لسيۀ سيد الشهداى کابل گفت که دراين کورس، شيوۀ گزارشدهى را ياد گرفته است.

وى افزود که ميخواهد ازطريق گزارش هايش، زنان و دختران را به سياست تشويق نمايد.

 

گزارش آژانس خبری بست در مورد فراغت ده خبرنگار زن از دوره آموزشی خبرنگاری

 

خبرنگاران زن، صدای دشواری های زنان

 خبرنگاران زن می توانند به گونۀ دقیق تر و بهتر دشواری های زنان افغان را انعکاس داده و صدایی برای رساندن پیام این زنان به مسؤولین شوند.
از رشد مطبوعات افغانستان، در ده سال گذشته همیشه به عنوان یکی از دستاوردهای حکومت و جامعۀ جهانی در محافل گوناگون، یاد شده است.
اما آنچنان که زنان در عرصه های فعالیت های اجتماعی با دشواری هایی مواجه اند، در این عرصه نیز دشواری هایی دارند.
فرهنگ و عنعنات مردم افغانستان به بسیاری از زنان اجازۀ فعالیت در عرصۀ مطبوعات را نمی دهد همچنان این باورهای سنتی چون یک دیوار در مقابل زنان برای رساندن پیام دشواری های شان از طریق خبرنگاران مرد، ایستاده است.
معصومه محمدی مسؤول موسسۀ «تساوی» و یکی از زنان خبرنگار به بست باستان گفت که بر بنیاد گزارش های منتشر شده از سوی نهادهای فعال در امور زنان، مشکل عدم آگاهی مردم از حقوق زنان و ضعف گزارش دهی از وضعيت آنان، از عوامل اساسی عدم حل این دشواری ها است.
او نیز تأکید می کند که برای حل این دشواری باید تلاش هایی در عرصۀ افزایش شمار زنان در مطبوعات صورت گیرد.
وی افزود که مؤسسۀ «تساوی» در این عرصه گام هایی را برداشته است که می تواند نقطۀ آغازی برای فعالیت های بزرگتر در این عرصه باشد.
نهاد تساوی ده خبرنگار بانو را در بخش «خبرنگاری چند رسانه یی» به کمک مالی «پروژه های کوچک سفير ايالات متحده امريکا برای حمايت از تساوی جندر در افغانستان» آموزش داده است.
بانو محمدی هدف از برگزاری اين دورۀ آموزشی را تلاش در راستای گزارش دهی بيشتر از وضعيت زنان و تأکيد بر حضور پر رنگ تر بانوان در رسانه ها خواند.
آقای مبارز راشدی معين وزارت اطلاعات و فرهنگ، نیز می گوید که زنان خبرنگار باید در عرصه اطلاع رسانی از هيچ کوششی دريغ نکنند تا الگويی برای فعالان عرصه های دیگر جامعه باشند.
وی رشد رسانه ها را در ده سال گذشته در افغانستان حرکت نو می خواند و می گوید که باید باز هم در این عرصه کار صورت گیرد.
طاهره هاشمی يکی از خبرنگارانی است که به تازه گی از دورۀ آموزشی خبرنگاری فارغ شده است.
او می گوید که تصميم دارد تا وضعيت زنان را توسط  گزارش، عکس و نوشته هايش به تصوير بکشد.
فرهنگ سازی يکی از وظایف کليدی رسانه هاست. رسانه ها هستند که باورها را می سازند و شکل می دهند و حتا می توانند نقش تخريبی داشته باشند.

نگار کسرا - کابل